تو آن عاشق‌ترین مردی که در تاریخ می‌گویند            تو آن انسانِ نایابی که با فانوس می‌جویند

تمام باغ‌ها در فصل لب‌های تو می‌خندند            تمام ابرها در شطّ چـشمان تو می‌مویند

به شوق سجده‌ات هفت‌آسمان خم می‌شود بر خاک            به نام نامی‌ات خورشیدها از خاک می‌رویند

قناری‌های عاشق از گلوگاه تو می‌خوانند            و قمری‌های سالک کو به کو راه تو می‌پویند

تمام موج‌ها در حلـقۀ یاد تو می‌چـرخند            تـمام بـادها نام تو را سرگـرم هوهـویند

تو تمـثـال تمام عـطرهای بی‌ریـا هستی            که تصویر تو را عشاق در آئینه می‌جویند

تو آن ذکر جلی هستی، که دل‌ها از سرِ مستی            به لحنی ارغوانی با زبانی سرخ می‌گویند